ورود /عضویت
مسافر ناتوان نیز یک 500 تومانی پاره داشت و می‌خواست به راننده بدهد؛ اما آن مسافر عقب اتومبیل اجازه نداد و حتی فکر می‌کنم مقداری هم به آن مرد کمک کرد. ندیدم که بتوانم قطعی بگویم اما آن مرد تشکر ویژه‌ای از این مسافر مهربان کرد. مسافر پیاده شد و حالا تاکسی به اتاق شورا تبدیل شده بود.
معلوم نیست چرا، شاید هم معلوم هست و مصلحت این است که نبینیم و نفهمیم چرا اینقدر روزمرگی‌های ناخوشایند زیاد شده است. بعضی روزها هر چقدر با انرژی و نگاه مثبت از خانه خارج می‌شوی و انتظار آغاز یک روز خوب را داری اتفاقاتی رخ می‌دهد و این تصور از بین می‌رود. البته لابه‌لای همین روزمرگی‌های ناخوشایند بارقه‌هایی از امید هم وجود دارند که آدم‌ها می‌فهمند به فکر همدیگرند و همدیگر را می‌بینند. منتظر تاکسی بودم. بعد از چند دقیقه در گرمای طاقت‌فرسای تهران آمد و سوار شدم. داخل تاکسی مثل کوره‌پزخانه‌ها بود. کولر هم که اگر سالم باشد، هزینه‌اش نمی‌صرفد و ترجیح راننده‌ها بر روشن نکردن آن است. با یک دست خودم را باد می‌زدم و با دست دیگر صفحات مجازی را وارسی می‌کردم که ناگهان یک نفر دست تکان داد و راننده هم ایستاد و مرد سوار شد. حالا چهار نفر کامل شده بود.
راننده هم از دنده یک و دو بالاتر می‌رفت و سرعت می‌گرفت که ناگهان مسافر تازه‌سوار شده با صدای ناتوان و نامفهومی که نشان از ضعف در کلامش بود گفت آآق آقاا درآزه دو، دروازه…. راننده که فهمیده بود که مقصدش دروازه دولت است گفت که باشه اونجا پیادت می‌کنم. اما صحبت‌های مرد هنوز تمام نشده بود؛ همانطور شکسته و نامفهوم حرف می‌زد. راننده اما باز هم قبل از همه ما فهمید مسافر ناتوان چه می‌گوید و با عصبانیت گفت همون موقع که داشتی سوار می‌شدی باید می‌گفتی که کرایه نداری، مگه من تاکسی مرسی‌ام بی‌مزد جابه جات کنم؟ اه، شانس گند ما همش شما‌ها می‌خورید به پست من، حالا که سوار شدی می‌گی کرایه نداری… . راننده همین‌طور داشت ادامه می‌داد که مسافر عقب ماشین که کنار مرد ناتوان نشسته بود، آرام به شانه او زد و از آن طرف در گوشش چیزی گفت و راننده آرام شد. احتمالا وعده حساب کردن کرایه را داده بود.
از قضا همه میدان انقلاب پیاده می‌شدیم و حالا هم نزدیکی‌های دروازه دولت بودیم.
مسافر ناتوان نیز یک 500 تومانی پاره داشت و می‌خواست به راننده بدهد؛ اما آن مسافر عقب اتومبیل اجازه نداد و حتی فکر می‌کنم مقداری هم به آن مرد کمک کرد. ندیدم که بتوانم قطعی بگویم اما آن مرد تشکر ویژه‌ای از این مسافر مهربان کرد. مسافر پیاده شد و حالا تاکسی به اتاق شورا تبدیل شده بود. آن مسافر شروع کرد ابتدا به توضیح دادن برای راننده که آن مرد در ابتدای سوار شدن می‌خواست بگوید اما هم بوق ممتد پشت سری‌ها و هم زبان ناتوانش اجازه نداد که بگوید، وقتی هم که سوار شد سریع گفت و شما هم… . راننده خواست نهیبی به مسافر هم بزند اما سکوت کرد و آن آقا هم داشت کرایه خودش و آن مرد را حساب می‌کرد. در همین حال پیشنهادی به بقیه داد و گفت اگر می‌خواهید شما هم کمک کنید. فکر می‌کنم کار خیری است چون مطمئن هستم هیچ دروغ و تزویری در کار این مسافر نیست.
پیشنهاد خیر خوبی بود، قبل از اینکه من هم بپذیرم نفر سوم حاضر در تاکسی پولش را آماده کرده بود و به آن آقا داد و باهم کمک کردیم و کرایه آن فرد تامین شد. راننده هم علی‌رغم ناراحتی و عصبیتی که بخش بیشتر آن به‌خاطر گرمای هوا و خرج بالای ماشینش بود خرده‌های کرایه را نگرفت و به جای سه هزار و 600 تومان به همان سه هزار تومان قناعت کرد. همه پیاده شدیم، ناراحت از دو چیز و خوشحال و خرسند از یک چیز. ناراحت از افزایش افرادی که ناتوان از پرداخت کرایه خودشان برای طی مسیر هستند و ناراحت از برخورد برخی راننده‌ها با این افراد که این مساله هم به خاطر قضاوت زود و زدن همه نیازمندان با چوب نیرنگ و فریب است. خوشحال از اینکه لابه‌لای همین ناراحتی‌ها و روزمرگی‌های ناخوشایند می‌شود کار خوب کرد و آدم‌های خوب را دید که به همنوعان خود با دید مثبت نگاه می‌کنند و دست‌شان را می‌گیرند.
